Chie's Wonderings and Wanderings

A Bear's Love Story

2010-02-28T17:13:00.000-08:00

May nakakuha na kay Noynoy. Pilit kong hinuli ang kanyang mga mata upang sa gayo’y kahit papano ay maipabatid ko ang aking pamamaalam, ngunit di na nya ako napansin sa sobra nyang pagkagiliw na makalabas. Isa sya sa mga nagsasawa na sa aming kinalalagyan at gustong-gusto nang makita ang kalawakan ng mundo sa labas. Sana ay alagaan sya nang mabuti ng magmamay-ari sa kanya. Kunsabagay, di naman sya mahirap magustuhan. Si Noynoy ay isang cute na Doraemon.

Ako naman ay bear. Hindi, hindi bear ang pangalan ko. Teddy bear ako at ang pangalan ko ay si Chi-chi. Kahit ako man ay gusto ring makaalis sa lugar na ‘to. May ilan sa mga kasama ko ditong laruan na ayaw. Di ko sila maintindihan. Marahil ay natatakot silang tuklasin ang malawak na mundo sa labas. O di kaya’y naging kuntento na sila sa kanilang mga kalagayan.

Nakaramdam ako ng konting inggit habang pinagmamasdan kong hawak-hawak si Noynoy ng nakakuha sa kanya. Gusto kong sumigaw ng, “Ako rin! Kunin nyo ko!” Pero naglaho ang pangarap na yon nang marinig kong sinabi, “Wala na kong pera Kuya Pet”, at “Tara na, Jo!” Para akong maiiyak, pero di yun possible, pagkat ang mga tulad namin ay walang lamang tubig sa aming mga bulak at telang katawan.

Sa totoo lang, marami na ring nagtangkang makuha ako. Siguro nga ay cute din ako. Ahmm, di nga lang ako masyadong sigurado. Ngunit sa bawat pagtatangka na makuha ako, kasunod ay ang pagkabigo, sa kanila at sa aking parte. Pero dahil din sa mga pagkabigo na ito, natutunan kong maging matatag, natutunan kong maghintay na mayroong pag-asa. Sapagkat ang bawat isa sa amin, alam ko, ay darating at darating din ang oras na mapili.

Nung araw na ‘yon, wala namang kakaiba. Medyo konti pa nga ang mga taong sumusubok ng kanilang kakayahan sa makina ng aming hawla. Pero napaka-espesyal ng araw na iyon. Yon ang araw ng kanyang pagdating sa buhay ko.

Sa di na mabilang na pagkakataon, gumalaw ang walang buhay na bakal sa itaas, pagkatapos ay bumaba ito upang pulutin ang hinirang na laruan. Sa pag-akyat nito ay makikita ang isang pink na teddy bear na mahigpit na kumakapit sa makina. Napangiti ako, sabay bugtong-hininga, “Buti pa sya. Maging masaya ka sana sa labas.” Pagdating ng kamay na bakal sa taas, hindi inaasahan ang biglang pag-uyog nito. Nakabitaw ang teddy bear. Mababanaag sa kanyang mukha ang di pagkapaniwala sa nangyayari habang sya ay nahuhulog. Bumagsak sya sakto sa aking harapan. Isa sya sa pinakamagandang bear na nakita ko. Walang pintas na mga tahi at mapupungay na perpektong mga mata. Ang mga naturang mata ay buong araw na nagmasid sa taas, inaasahan ang pagbalik ng kaisa-isang paraan upang makalabas sa kulungang plastik. Ngunit sya ay nabigo. Sa pagsara ng gusali pagsapit ng gabi, ang tanging maririnig na ingay sa kulungang plastik sa dilim ay ang mga tuyong hikbi.

“Hi!” bungad na bati ko sa kanya kinabukasan.

“H…hi din,” mahiyain nyang sagot.

“First time mo?” pangiti kong tanong.

“Ha?”

“Okey lang yan. Ako nga makailang beses na rin na muntik-muntikan na. Hahaha! Wag kang mag-alala, darating din ang araw mo.”

Napangiti ko sya.

“Ako nga pala si Chi-chi.”

“Ako si Kayla.”

Dito nagsimula ang aming pagkakaibigan.

Lumipas ang mga araw at naging mas malapit kami sa isa’t isa. Nadiskubre kong isa syang masayahing laruan. Tinuruan ko sya kung pano pagalawin ang kanyang ilong. Napakahirap nyang turuan pero masaya. Palagi kaming nagkwekwentuhan at madalas ay napag-uusapan namin kung gaano kalawak at kaganda ang mundo at kung anu-ano ang mga balak gawin ng bawat isa sa kanyang paglabas. Lahat ng gusto naming gawin, pagkatapos ay magtatawanan kami sa aming mga naiisip.

“Ang gusto ko sana, paglabas ko, kasama kita. Tapos, gagawin natin ang lahat ng pinapangarap nating gawin sa labas na magkasama,” minsan isang araw nasabi nya. Napatitig ako sa kanya at napaisip, Ano nga naman ang silbi ng mga pangarap kung wala ka namang kasama upang ibahagi ito. Hindi ba mas masaya kung kasama mo, kahit san man kayo mapunta, ang minamahal at nagmamahal sayo? “Ipangako natin sa isa’t isa na magkasama pa rin tayo paglabas natin!” nakangiting sabi ko.

Akala ko, di na matatapos ang mga araw. Akala ko ay habambuhay na kaming magsasama dito sa loob ng aming maliit na mundo. Isang mundo na napapaligiran ng mga batang naghahabulan, maiingay na mga makina, at nagkakalansingang mga barya. Minsan nahiling ko sa Lumikha ng Lahat na sana tumigil na lang ang oras. Ngunit madalas din na sadyang masakit ang mga paraan ng tadhana.

Nangyari yon isang araw, sa gitna ng isa na naman sanang masayang kwentuhan naming dalawa.

“Yan Daddy! Sya yung gusto ko!” narinig kong tinig ng isang batang babae.

Di ko iyon masyadong pinansin, subalit ilang saglit pa ay naramdaman ko ang yakap ng mga brasong metal sa aking malambot na katawan. Napatingin ako saglit kay Kayla sa aking pagkagulat. Pilit ko syang inabot upang isama habang ako’y binubuhat paitaas ng makina, ngunit sobrang mabilis ang mga pangyayari.

“Chi-chi...” Malungkot at nanghihina nyang pagtawag, “Chi-chi!”

“Kayla!” sigaw ko. Sinubukan kong magpumiglas pero wala akong magawa sa mahigpit na pagkakayakap sa kin.

“Kayla!... Kayla!... Kayla!” Ilang ulit ko pang pagsigaw sa ngalan nya. Sigaw na di narinig ninuman. Sigaw na nilamon ng ingay ng mundong dati ay pinangarap.

Ang sabi nila, ang mga katulad namin ay imposibleng lumuha. Di kami katulad ng mga tao. Pero ano itong tubig na mula sa aking mga mata? na bumabasa sa aking braso? Ano itong paninikip ng dibdib na nararamdaman ko?

Sa mga lumipas na mga araw, di sya nawala sa isip ko. Nakikita ko pa rin sya at sa kanyang mga mata ang sakit ng isang iniwan habang ako ay papalayo. Sana ay mapatawad nya ako. Di ko natupad ang pangako namin sa isa’t isa.

Maganda sa labas. Sobra pa sa aming mga imahinasyon. Ngunit napakalungkot. Dahil wala sya.

Naging paborito akong laruan ni Nikka, ang batang nagmamay-ari sa akin ngayon. Palagi nya akong tinatabi sa kanyang pagtulog at ako lang ang stuffed toy nyang di pinapalapitan sa kanyang alagang tuta. Kinakausap nya rin ako minsan. Sumasagot din ako pero di naman yata nya naririnig. Minsan natanong nya sa 'kin, “Bat ka ba malungkot? Ahay…”

“Nikka! May pasalubong ako,” narinig kong tawag kay Nikka isang hapon. Hawak ako, patakbo syang pumunta sa sala. Iniupo nya ako sa sofa.

“Wow! Ang cute nya. Haha! Weeh! Thanks Daddy!”

Itinabi ni Nikka sa akin sa sofa ang pasalubong sa kanya.

“Ayan! Di ka na malulungkot. May kasama ka na ngayon!” natutuwang sabi ng bata sa akin.

Ang mga mapupungay na mga mata na huli kong nakita na puno ng kalungkutan ay puno ngayon ng saya. Siya ang pinakamagandang teddy bear na nakilala ko. Di ko malilimutan ang pinakamatamis na ngiti sa buong mundo na nagmula sa kanyang mga labing sinulid.

“Hi Chi-chi,” bati nya.

Hinding-hindi na kaming muli maghihiwalay.

Naniniwala ka ba sa destiny?

Ako…oo.

*chi-chi

Agape

2010-02-11T18:43:00.000-08:00

ang mabuhay para magmahal...

ang magmahal kahit hindi suklian...

ang magmahal kahit na nasasaktan...

ang magmahal na walang hinihintay na kapalit...

ang magmahal ng hindi nagmamahal sayo...

ang magmahal ng hindi karapatdapat na mahalin...

ang magmahal at kalimutan ang sarili...

ang magmahal at magsakripisyo...

ang magmahal at mamatay dahil sa pagmamahal...

ang post na ito ay ang sagot ko sa tanong ni Lord CM na

Ano nga ba ang Tama?

Ang Magmahal Upang Mabuhay

Ang Mabuhay Upang Makapagmahal

Agape love is unconditional love. It is always giving and impossible to take or be a taker. This form of love is totally selfless and does not change whether the love given is returned or not. This is the original and only true form of love.
This is the ultimate kind of love.
This is the love of God.

This love month of February, nobody is 'loveless'.
Remember, you are loved by Someone.
We are an unlovable lot, but He love us still.
Isn't it amazing!?

He loves me so much He died for me.
He loves you so much He died for you.

Oh Angelina

2010-02-08T16:53:00.001-08:00

Galing kaming New Washington at binabaybay namin ang Jaime Cardinal Sin Avenue pauwi ng Kalibo ng biglang...

fsssshhhhtttt!!!

Parang wala lang...
pero naflatan kami ng gulong.

Eh tatlo kasi kami sa motor, at ang bibigat pa namin.
Ang kulit kasi eh...sabi nang under pressure yung gulong pero pinilit pa rin.

Habang naghahanap at nagtatanong-tanong sa mga natives sa lugar kung san ang pinakamalapit na 'vulkitan', nakita ko ang creature na to sa kabila ng kalsada. At dahil sa mahilig akong magpipicture-picture kaya heto sya ngayon sa monitor ng computer.

Pero hindi dito nagtatapos ang kwento. Dahil sa maawain ako sa mga living organisms at ayaw ko syang iwan na naka-kadena, hiniling ko sa aking fairy god-lola, na matagal nang wala sa mundong ito na palayain ang living thing. Mabait ang aking fairy god-lola at ako ang paborito nyang apo kaya agad nyang pinagbigyan ang aking hiling. Hindi nya lang pinalaya ang life form, ginawa nya pa itong stuff toy kahit na hindi ko ito hiniling.

Ei naku si god-lola talaga, hindi marunong sumunod sa instructions. Well, hindi ko naman sya masisi, medyo bingi kasi sya ng konti.

Bawal ang mga unggoy, pati na rin ang mga taong-unggoy sa bahay. Magagalit si Nang Bebz, ang landlady namin. Kaya kinunan ko ng separate na apartment si Angelina (after much consultation, eto ang pangalan na binigay sa monkey-monkey). Kumuha din ako ng yaya na mag-aalaga sa kanya. Medyo nai-spoiled na nga ang animal.

(may picture sana dito yung yaya ni Angelina, kaya lang ayaw magpakuha. arte-arte pa. ayaw nya di wag! hmph..)

O nga pala, bawal sa kanya ang saging. Sabi ng doctor meron syang contact allergy. May protein daw sa saging na ang tawag ay chitinase at nagre-react dito ang immune system ni Angelina at nagkakaron sya ng pimples at blackheads. tsk.

Favorite foods nya ngayon ang strawberries, choko-choko at adobong babuy.

I've started a new blog

2010-01-24T18:20:00.000-08:00

I've started a new blog! Mahilig kasi akong magpipindot-pindot ng camera at naisip kong gumawa ng isang photoblog upang mai-share ang mga moments na naka-capture ko.
Hindi ako pro, at alam ko ring hindi ako magaling sa photography.
Hilig ko lang talaga 'to. Pagpasensyahan nyo na. Walang basagan ng trip .wahaha. :)

pasok dito:

I'm Just Another Noob Photographer™

Mambukal

2010-01-13T16:53:00.000-08:00

Some of the pics taken at Mambukal Mountain Resort, Minoyan, Murcia, "City of Smiles" Bacolod City, Negros Occidental, December 29, 2009.
The mountain resort is a showcase of the beauty and wonders of God's creation up on the mountains.

Sumakay kami ng bus para marating ang mabundok na lugar ng Mambukal. Halos 1-hour na ride galing sa city proper. Hindi ko alam kung gaano kami kataas above sea level pero na-experience ko na nag-pop ang tenga ko dahil sa pressure, katulad ng sumasakay sa eroplano (ganon kami kataas!? . .wat!? ..o baka imagination ko lan yun. haha).

Anyway, gutom kaming lahat pagdating dun kaya dumiretso muna sa isang kainan at umorder ng sikat na sikat na chicken inasal ng Bacolod. May iba't ibang klase rin ng isda na pagkatapos mong piliin, saka pa lang nila lulutuin para mainit pa nilang ihahain.

Pagkatapos lumafang, nag-decide kami na umakyat sa bundok para makita ang Mambukal Falls. Sumakit ang tagiliran ko sa kakalakad dahil nga kakatapos lang namin kumain. Mayroon namang footpath, railings at mga tulay na ginawa ang management ng resort para sa convenience ng mga bisita at turista. Mayroon ding Canopy Walk kung trip mo namang maglakad sa hanging bridge na nakakabit sa mga matataas na puno.

After an almost 30 minutes, narating namin ang first basin.

Napag-alaman ko na mayroon palang 5 basins ang Mambukal Falls. (Kaya nga 'falls', kasi marami- plular ba. Kung isa lang, eh di 'fall' lang yun. diba?.. wahaha).

Matapos pa ang mahaba-habang paglalakbay, nakarating kami hanggang sa 3rd basin. Hindi na kami tumuloy pa dahil mas mahirap nang akyatin at mas delikado ang mga sumunod na basins.

Matagal ko nang gustong gawin to- ang mag-wall climbing. At dito sa Mambukal Resort ako nagkaroon ng unang pagkakataon. Yehey!

Para akong bata na nakakita ng bagong laruan.

Nanginginig pa ang tuhod ko dahil sa sobrang pagod sa pag-akyat sa Mambukal Falls. Narating ko ang itaas after mga 1 minute siguro. Pagod pero masaya dahil nalaman ko na kaya rin pala etong gawin ng isang normal na tao .ahaha.

Pagkababa, gusto ko sanang umulit pa. Pero di na natuloy. Gusto na kasing mag- Slide for Life ng mga kasama ko.

Marami pang attractions at activities na pwedeng subukan sa resort. Kulang ang isang araw para libutin at ma-experience lahat ng mga ito.
Siguro, balang araw makakabalik kami dito ulit.
:-)

Christmas Parti

2009-12-22T20:26:00.000-08:00

(idea ni Erwin)

ang tagal kung hindi nakapost..super busy kasi talaga!
Christmas party namin ngayon sa office kaya wala munang transactions.

MERRY CHRISTMAS sa inyong lahat!!!

In this season of merry making and endless parties, always remember:

"Thou shalt not weigh more than thy refrigerator."

A Sleepless Night

2009-11-23T19:00:00.000-08:00

[text messages]

,gud morning po!

----

Gud morning dn =) .tsk..di ako nkatulog kgabi...

----

,bkit?..

----

,baka inlab ka? hehe

----

Haha.. .ganun b un pg nlove?

----

,cguro my iniisip ka kya di ka naka2log..

----

Ahmm...ewan ko .hahaha :)
Nkaranas k n rn b ng ganon? .ung di mka2log s kkaisip?

----

,mnsan..

----

Hmm..cno kya ung iniisip mo?.. :-)

----

;-)

----

ANG TUNAY NA SALARIN KUNG BAKIT DI AKO NAKATULOG NG MAAYOS...

Clothespin: To lock in flavor and freshness.

Pacquiao vs Cotto

2009-11-03T00:41:00.000-08:00

When it comes to boxing, especially if it involves the People’s Champ, Manny “Pacman” Pacquiao, everybody has his own opinions. Kahit saan – sa kalsada, palengke, opisina, eskwelahan, at barberya, at kahit sino pa ang iyong tanungin – drivers, tambay, tindero’t tindera, executives, studyante, barbero, lahat ay may sariling kuro-kuro sa nalalapit na laban ng Pambansang Kamao ng Pilipinas at ng Puerto Rican champion na si Miguel Cotto sa November 14 (Nov. 15, Pilipinas time). Sa mga pustahan, llamado pa si Pacman, kahit na sya ang mas maliit sa kanilang dalawa.

Dito sa office, hindi na pinag-uusapan kung sino ang mananalo sa sagupaan. Ang pinagpupustahan na lang ay kung hanggang saan tatagal si Cotto sa ibabaw ng lona.

Ganito ang sistema:

>Kung pupusta ka para kay Pacquiao, kelangan ay matalo na nya si Cotto sa ilalim lamang ng 6 rounds.

>At kung sa kabila ka naman susugal, kelangan ay tumagal si Cotto ng higit sa 6 rounds para manalo.

Kumbaga eh, sure-win na si Pacman! Ganon?!

Marami ang pwedeng maging dahilan ng pagkatalo at panalo ng dalawang boksingero. Inilista ko dito ang posibleng maging reasons. Note: eto ay personal na opinion ko lamang…wag seryosohin.

Why Cotto will win?

- Masyadong naging busy si Manny sa mga movies, tv advertisements at commercials. Pati na rin sa pulitika.

- Cotto is bigger, stronger.

- Pacman trained in Baguio and Manila, na di ayon sa gusto ni Coach Roach. Maraming distractions. May mga bagyo pang dumaan. Although he still has 2 weeks to train in Wild Card Gym, baka manibago sya.

- Cotto also is a pressure fighter and he has this ability to effectively trap or corner his opponents. Delikado dito si Pacman.

- Nasabi ko na ba na mas malaki at mas malakas si Cotto?

- Cotto has much to gain in this fight. Katulad din ni Pacman, marami syang gustong patunayan sa labang ito, matapos na matalo sya sa kauna-unahang pagkakataon sa kamay ni Margarito at sabihin ng marami na di na sya magiging katulad ng dati. Maaaring sya na ang tanghaling pound-for-pound king kung matalo nya dito si Pacman.

Why Pacquiao will win?

- This is Manny's destiny. Kung sakaling manalo sya laban kay Cotto, nakamit na nya ang di pa nararating ng ibang boksingero sa buong kasaysayan ng sports na ito – the only boxer to win 7 belts in 7 weight classes. Mabuti nga at ang isang phenomenon kagaya nya happened to be in our lifetime because Pacquiao is a rare kind of athlete.

- He’s faster than a speeding bullet (parang Superman!). Sabi nga ni Manong Security Guard na nakausap ko (isa ring self-proclaimed expert), of the whole arsenal Pacman has at his disposal, speed is his best weapon. Wala syang katulad sa bilis at ka-partner pa nito ang mataas na porsyento ng accuracy ng kanyang mga suntok.

- He has Freddie Roach, Trainer of the Year. Cotto would be like fighting two men.

- Mahina daw ang depensa ni Cotto. He is also prone to cuts. Cotto may go down bloody.

- Stamina. Cotto tend to go slow on later rounds. Samantalang si Pacman naka-Motolite, tested na pangmatagalan.

- Matapos ang mga kasiraan sa buhay at ari-arian na iniwan ng mga bagyong Ondoy at Pepeng sa ating bansa, kelangan naman natin ng break. (No, not Skyflakes o Kitkat) Kelangan naman nating maaliw, kahit sandali ay makalimot sa mga alalahanin sa buhay, mag-cheer hanggang sa mawalan ng boses, sumuntok sa hangin habang nanonood sa tv, hanggang sa tumaas ang blood pressure. Alam kong alam ito ni Manny. Kelangan ng mga kababayan nya ngayon ng isang inspirasyon, isang maliit na kislap ng pag-asa, at gagawin ng Pambansang Kamao ang lahat upang wag mabigo ang kapwa nya Pilipino.

Alam kong medyo bias ang article na to…eh Pinoy ako eh! (Kung Puerto Rican ako, then I will be rooting for the underdog Cotto..hehe)

Pero tulad nga ng kasabihang, “do not count your chickens before they hatch,” (lalo na kung di ka siguradong chicken…baka ducks ang lumabas) di tayo makasigurong magbubunyi ang sambayanang Pilipino sa Nov. 15. Sabi nga sa mga larong basketbol, “bilog ang bola” at sa patalastas ng Ginebra, “bilog ang mundo.” Marami ang pwedeng mangyari. Opo, posible pong matalo ang ating bayani. We can only pray.

Now, my own predictions for the outcome of the fight:

Pacquiao win via TKO on the 7th round with 7 seconds still remaining to claim his 7th title.

Whew! C’mon, everybody has a right to make his own predictions… and anyone can play boxing analyst paminsan-minsan! :D

kaw ba 'yan Bobby?

You Give Me The Kind of Feeling People Write Novels About 2

2009-10-26T01:51:00.001-07:00

Nakita kita kanina.

Ngumiti ka.

Kaya napangiti rin ako.

Kahit na may kumurot sa puso.

Pasensya ka na.

Kung minsan ay umiiwas.

Gusto ko lang makalimutan.

Ang damdaming sa'yo ay naramdaman.

Akala ko madali lang.

Mali ako.

Hanggang ngayon, oo.

I still love you.

Masisisi mo ba ako?

Nahulog ako sa iyo.

Para akong tanga.

Umaasa, kahit na sinabi mong

"wag na."

. . .

Ngayon ay kelangan ko nang putulin 'tong tula.

Dahil nahihiya akong makita nila.

Basa na naman ang mga mata...

Waaah! Ang cheezy cheezy!

Why I Will Vote For Gloria

2009-10-16T01:15:00.000-07:00

1. Cute sya. I think everybody will agree that she’s really adorable. That little munchkin, sarap talaga nyang kurutin.

2. She’s humble and apologetic. She knows how to say “I…am…sorry.” At “I also regret taking so long to speak before you on this matter. I take full responsibility for my actions and to you and to all those good citizens who may have had their faith shaken by these events. I want to assure you that I have redoubled my efforts to serve the nation and earn your trust…” Oh ha?

3. She’s natural. What I mean is that she’s not really vain when it comes to her looks. Ni hindi nga sya gumagamit ng whitening products. {click mo to para makita mo!} And her breast implants? Medical necessity po yon. . . Basta medical necessity, tapus!

4. She was not affected by popularity surveys. E ano ngayon kung mag all-time low? Sabi nga nya eh, “performance is more important than popularity.” Survey survey, hmph…puro naman ka-echuzan yan.

5. Galante sya magpa-dinner. “What? Wine? Then let’s order some wine. Waiter, give my friends some wine here please… No, not Fundador, you fool! We want your most expensive ones.”

6. She doesn’t say bad words in public. Excerpt from SONA: “If you really want something done, just do it. Do it hard, do it well. Don’t pussyfoot. Don't pander. And don’t say bad words in public.” Kaya para sa kanyang mga kritiko, don’t say such things as “P#@ж\*¤φ:-)! Patayin ang Gloria-forever Cha-cha!” in a rally tulad ng isang presidentiable-turned-vice presidentiable-dahil nagparaya-kaya-nabadtrip-ang-kanyang-diva-reporter-gf. Pwede namang sabihin yon sa mas marahan na paraan, katulad ng: “Oh my golly shucks! Let’s kill this Gloria-churva-forever Cha-cha! Go!” (teka, ‘no ba ibig sabihin ng pander? at bakit parang bad ang sound ng pussyfoot?)

7. Wala syang nakakainis na political ads na may mga linyang, “Koo-mus-ta?... Anak, itabi mo. Ako na.” At may mga kantang, “Akala mo conyo yun pala mali, akala mo trapo yun pala laking-Tondo. Sige lang sandal ka lang…tiwniwniwniw.” (O baka hindi ko pa napapanood. La kaming cable eh.)

8. She’s a good economist.

Georgetown University, 1964-66, AB Economics; Dean’s Lister
Assumption College, 1968, AB Economics Magna cum Laude
Ateneo de Manila University, 1978, MA Economics
UP School of Economics, 1985, Ph.D. in Economics

Tsinghua University, 2001, Doctorate Degree in Economics, honoris causa

Magaling syang humawak ng pera. Kaya nga lumobo ang yaman ng pamilya nila di ba?

9. Dagdag mo pa na she has a very supportive husband in the person of Atty. Jose Miguel Tuason Arroyo.

10. She was not convicted of plunder. Well, not yet anyway.

. . .

Ahmmm… ’no pa ba?

Hanggang dito na lang muna at baka sumakit pa ang ulo ko sa kakaisip ng iba pang risons.

Joyce

2009-10-08T21:06:00.000-07:00

May nauna na sa front seat. Nanghihinayang kong nakita pagkababa ko sa tricycle. Nakapwesto na ang driver sa kanyang upuan, senyales na malapit nang lumarga ang bus.

“’Nang, meron na dito?” tanong ko sa aleng nakaupo sa likod ng front seat.

“Owa ‘to” sabi nya, sabay urong malapit sa bintana. “Sa Balete man lang ako.”

Sa totoo lang, mas gusto ko sana sa front seat na okupado ngayon ng isang ina at tatlo nyang maliliit na anak. Kapag hindi ko nakikita ang kalsadang dinaraanan ng sasakyan, mas madali akong mahilo sa biyahe. Pero ok na rin ako sa kinauupuan ko. Kita naman ang kalsada, at tutal, isang oras lang ang Altavas. Pagsapit ng alas-nuebe, umalis na ang Ceres Liner sa terminal.

Ikinabit ko ang aking earphones at pinatugtog ang Up Dharma Down.

Gaano na nga ba katagal mula ng huli akong dumalaw kina Anti Nita sa Altavas? Lima? Anim na buwan? Sobra pa yata. Kung di pa bumigay si Uncle Akling sa kanser sa atay nung isang lingo di pa ako uli makakabalik sa kanila. Nauna na kahapon pa sila Ma, Pa, Mac at Pet, kaya mag-isa ako ngayon. Mamayang hapon pa naman ang libing, pero mas maganda na rin daw na maaga akong dumating upang makisalamuha sa mga kamag-anak naming agad-agad ko namang nakakalimutan ang mga pangalan.

Sa may bandang Libas, sa bayan ng Banga, biglang umarangkada ang bus upang mag-overtake sa isang pampasaherong dyip na hanggang bubong ang sakay.

Sabay naman ang pagsulpot ng isang matuling motorsiklo na mula sa feeder road sa kaliwa.

Nanlaki ang mga mata ng lalaking driver nang makita ang paparating na dambuhalang sasakyan. Hindi nya inaasahan ang panganib na magmumula sa kanyang kanan. Gulat na gulat naman ang angkas nyang babae.

Sinubukang kabigin ng driver ang Ceres habang nakaapak sa preno ngunit sadyang napakalaki ng bus at di maiiwasan ang nakaambang aksidente.

Isang matining na sigaw mula sa nanay na nakaupo sa front seat.

Hindi ko malilimutan sa tanang buhay ko ang sensasyon nang gulungan ng bus ang alam kong malambot na katawan ng tao.

Bumaba ako ng bus at dumagdag sa lumalaking bilang ng mga taong nag-usyuso. Nasulyapan ko ang dugong kumulay ng pula sa sementadong kalsada.

“Chie!”

Napalingon ako upang hanapin ang pinanggalingan ng pagtawag at nakita ko ang isang babaeng medyo kilala ko. Medyo, dahil hindi ko matandaan ang kanyang pangalan. Naging classmates kami sa ilang mga subjects nung college. Maganda sya at maputi. Mababa lang sya, cute. Ang alam ko malapit lang dito ang bahay nila.

“Uy, kaw pala” nasabi ko na lang habang tinatanong ang sarili ng, ‘No na nga ba pangalan ng babaeng ‘to?

Isa talaga ‘to sa mga weakness ko. Mahina ang memory ko sa mga tao, na di katulad pagdating sa mga lugar na kung saan halos meron akong photographic memory.

“Sakay ka ng Ceres?” tanong nya.

“Oo,” sagot ko habang binaling muli ang atensyon sa mga nadisgrasya. Tumiin upang makakita sa ibabaw ng mga ulo ng mga kapwa miron.

“Sueang kamo it ambulansya. Dali!” sigaw ng isa sa mga taong unang nakalapit sa tabi ng isang nakabulagtang katawan.

Nakita ko ang lalaking nagmaneho ng motorsiklo. Nakakatayo ito at mukhang maayos naman ang kanyang lagay maliban sa mga gasgas sa iba’t ibang bahagi ng kanyang katawan. Tulala sya at parang di pa rin lubos na maintindihan ang mga nangyari. Palagay ko ay tumilapon sya sa nangyaring banggaan. Samantalang, ibang kapalaran naman ang sinapit ng kasama niyang babae. Pumailalim sya sa bus kanina.

“Nakita mo ba yung nangyari?” tanong ko sa dati kong classmate habang nakikipag-gitgitan sa kumakapal na usisero.

“Hindi eh. Nagmamadali kasi kami ni Manong. Pupunta kaming Kalibo, naospital kasi yung bunso naming kapatid.”

Wala akong interes sa morbid na mga bagay. Natural na curiosity lang naman ang nagtulak sa akin. Ni hindi ko rin nga naisip na kumuha ng picture o video gamit ang cellphone katulad ng ginagawa ng ilang taong nandun. Pero nang makalapit na ako at makita ang kalumos-lumos na sinapit ng babae, sana di na lang ako nagpumilit at nakipagsiksikan. Mas mabuti nga at nakabaling ang ulo nya sa kabila at hindi ko nakita ang kanyang mukha. Kung nakita ko ay malamang na sumagi pa ito sa mga panaginip ko. Sigurado akong patay na sya. Walang sinuman ang mabubuhay sa ganoong klaseng kalagayan.

“Ginoo ko! Ginoo ko!” iyak ng isang matandang babae na kararating lang. Nagbigay-daan ang ilang tao upang sya ay makadaan. “Siin eon du ambulansya? Ginoo ko! Hindi guid, hindi guid! Maeuoy ka!”

“Manong! Ano ro natabo?”

Nabigla ako sa pagsigaw sa aking tabi.

“’Nong!” tawag nya ulit sa lalaking nadisgrasya. Mukhang di sya naririnig nito dahil tulala pa rin, kahit nangingilid ang luha sa mga mata.

Nagsimula syang lumapit sa kanyang Kuya ngunit bigla syang napahinto.

“Ma?”

Halos himatayin na sa kakaiyak ang matandang babae. Lumuhod sya sa tabi ng walang-buhay na anak. Hindi nya ito mahawakan na para bang takot na matabing ang mga sugat at lalo pang masaktan ang anak.

“Ma!” tawag nyang muli.

Bigla syang natigilan. Matagal na pinagmasdan ang duguang babae.

Nawalan ng kulay ang kanyang magandang mukha.

Tumingin sya sa akin, nanginginig ang mga labi, at nagsabing, “Ako sya.”

“Ha?”

Sa mga sandaling yon, dun ko napansin ang pagkakahawig nila ng nakahandusay na babae sa kalsada – sa katawan, at pati na rin sa kasuutan. Pareho silang naka-maong na pantalon at dilaw na t-shirt. Nagkulay-maroon na nga lang ang malaking bahagi ng damit ng isang babae dahil sa dugo.

“Ako sya!”

Kinilabutan ako sa mga salitang yon.

“Ako sya!” ulit nya. “Ma, dito ako. Hindi ako yan Ma!”

Ngunit para bang walang ibang nakarinig.

“Hindi ako yan!”

Nagmamadali syang umalis.

“Hindi ako patay!”

Hindi sya napansin nang dumaan sya palabas ng grupo ng mga nagsisiksikang usisero. Animo’y usok ang kanyang katawan, samantalang ako ay muling nakipag-gitgitan.

Lumingon sya bigla at ako’y tinitigan, “Hindi ako yun,” pagmamakaawa nya sa akin. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang sasabihin.

Sa huling pagkakataon, tumingin sya sa kumpon ng mga taong nakapaligid sa kanyang ina, kuya, at sa kanyang bangkay. Kasing kulay ng dugo sa semento ang kanyang luha. May dugo ring dumaloy sa gilid ng kanyang mga labi. Di nya ito alintana. Tumakbo sya papalayo, marahil upang takasan ang katotohanan.

Ilang sandali pa ay naglaho sya sa hangin. Ang babaeng ako lang ang nakakita.

“Joyce, anak ko! Huhuhu!” panaghoy ng isang ina.

Naalala ko na ang pangalan nya.

Is Your Firearms Yours?

2009-10-07T18:45:00.000-07:00

. . . seen next to a guard desk.

Naguluhan ka ba?

Ako rin eh. lol :D

hahaha...

Gin in Sachet

2009-09-24T23:32:00.000-07:00

Gin in sachet!?

Woah!

Di nga?

Another innovation na naman sa isa sa paboritong inumin ng mga Pinoy.

Now you can bring your toma anywhere you go. Di pa embarrassing. Kasi kong bote ang dadalhin mo, eh iisipin ng mga tao na isa kang lasenggo. Ngayon, because of its small size, pwede na syang ilagay sa jeans pocket, shorts pocket, breast pocket, brief pocket, at left corner pocket na di sya bubukol which is very unlike the bote kind. So if you start to feel that thirst that can only be quenched by a 90 proof beverage, punitin mo lang ang dulo ng sachet and take a sip! One sachet is equivalent to one ‘tagay’.
How convenient! Perfect for those people on the go!

Dati, di ako tumatanggi sa inom.
Dati, di ako umaatras sa anumang drinking session. Mapa-gin man na madalas ay hinahaluan ng Tang na pomelo, lambanog na bubble gum flavor, Kulafu, shoktong, o lady’s drink na beer with Sprite, o kahit na ano pang inumin, cheap man o sossy. Kapag nagkaron ng usapan na merong gathering mamyang gabi, buong araw na itong nasa isip ko. Ina-anticipate ko na ang masayang kwentuhan at biruan, ang bote, ang baso, ang likidong guguhit sa lalamunan, na magpapainit sa tiyan at sikmura. Na tuluyang magpapabagal sa maayos na takbo ng isip at tamang lohika.

Sa totoo lang, masaya rin. At sobrang may bonding (eh isang baso lang ba naman ginagamit nyo). Sa pagpapasa-pasa ng baso (at laway) eh para na rin kayong nag-blood compact. Ang sabi daw, kung gusto mong makilala ng husto ang isang tao,
hintayin mong malasing sya at saka mo tingnan how he or she behaves. Ako, kahit gano pa ko nalalasing noon, hindi kelan man humiwalay sa akin ang matinong ulirat. Conscious ako sa mga nangyayari sa palibot, kaya naman madalas ay nakakaiwas ako sa marami sanang embarrassing at awkward moments.

Minsan, habang naglalakad sa kalye, I happen to pass by a delivery truck na naaksidente. Kumalat sa sidewalk ang mga basag na bote. Nakakauhaw ang amoy ng serbesa. Para akong bampira na nauhaw sa dugo.

I even came to that point when I drink not because of friends and their cheerful company. I drink for the sake of drinking.
I drink just because I want to.

And then, I quit.

One day, nagkayayaan sa school and I said “di muna ako.”
That became a consistent response each time na ma-invite ako.
Madalas na akong biruin non ng mga kabarkada ko.
“Chie, bumabait ka na yata.”
Hanggang sa nasanay na rin sila.
“Wag nyo nang pilitin si Ochie, buti nga’t di na umiinom eh.”

I reflected on how I live my life. I asked myself,
“Am I pleasing the One who made me?”

“Sa mga ginagawa kong to, napapangiti ko ba Sya, ang Diyos,
na sa sobrang pagmamahal, ay namatay para sa akin?
Is this how I’m going to pay Him back?”

“Am I obeying Him? Does my lifesong sing for Him?”

I know the answers to my own questions.

May nagtanong dati sakin: Bakit di ka umiinom? Bawal ba sa religion nyo?
Ang sagot ko: Hindi dahil sa religion. It’s a personal conviction.
It is a choice.

Naging better person ba ko when I stopped drinking?
Well, it certainly helped.
Because I cannot start to please Him unless I gave up and surrender
this vice that has a really tight grip on me.

Hindi madali ang humindi. It was such a struggle.
Hindi madali ang tumanggi. But it’s worth it. The rewards are divine.

I Cor. 6:19-20

Do you not know that your body is a temple of the Holy Spirit,
who is in you, whom you have received from God?

You are not your own; you were bought at a price.
Therefore honor God with your body.

. . .now where is my Tanduay in tetra pak?
dito ko lang yun nilagay kanina ah... whahaha joke! :D

The Executive Teddy

2009-09-24T16:56:00.000-07:00

he's one of the gifts the Executive received on his last birthday.

he sits still and quiet among the
files and folders in the room.
a cute and silent witness to the comings and goings

inside the gov’s office.

Governor's Office
September 25
8:04 am

Cory Bread... and Other Brids

2009-09-11T01:47:00.000-07:00

Cory's Yellow Ribbon Bread!
May Pacman Bread din nga dito sa Julie's Bakeshop.
Yung hugis boksing gloves.
Natikman nyo na yun?
By the way, nakita nyo yung latest commercial ni Manny?
Yung about sa pinakamatindi nyang kalaban - ang falling hare.
Grabe noh? Iba talaga kung national hero ka,
lahat na lang ng produkto ikaw ang gustong kuning endorser.
Pati pamilya mo damay.
Drenk yur Magnolya melk ferst!
Yes mhem!

Tapos ngayon si tita na naman.
May Cory t-shirt, buttons, accessories, corycong at
kung anu-ano pa na pwedeng pangnegosyo.
Ngayon may tinapay na ring tribute para sa kanya.
Eh sadyang creative talaga ang mga Pinoy.
Si Mar din sana may tinapay ding hugis traysikad bilang
parangal sa honorable nyang pag-atras sa pagtakbo
sa pagka-presidente sa ngalan ng pagkakaisa.
Si PGMA kaya? hmmm...if she's worthy na magkaron ng
tinapay named after her that is.
Pwede cguro yung nunal noh?
Eh pano ba gumawa ng bread na hugis nunal?
Aba, malay ko. Eh di naman ako panadero.
Si Erap para sa kanyang ginintuan at di-makasariling hangarin ('langheya)
na maging presidente ulit at makapagsilbi sa masa,
wristband na tinapay naman.
Si Eddie Gil, na idol na idol ko, eh pwede cguro
ang peluka-shaped bread.Im planning to launch a
signature campaign para himukin syang
tumakbo ulit this 2010, to step again into the political limelight.
Bakit? Eh kasi nga aydul na aydul ko sya.
May five signatures na kagad ako sa mga
kasama ko pa lang sa office.

O sya, tama na ang kwentong tinapayan.
Di naman ako bibili ng Cory Bread na to.
Medyo na-curious lang ako konti.
Ang madalas kung bilhin dito sa Julie's eh yung butter bread nila.
Masarap lalo na kung bagong luto.
Two pesos lang ang isa kaya mabentang mabenta.
"Miss pabili nga ng kinseng butter bread."
"Kinse pesos?"

...

"Sabihin mo nga Miss, kung pano magiging 15 pesos eh tig-dos ang isa nito? Hahatiin ba natin? . . . Miss... Miss... Eto naman di na mabiro. O sige, samahan mo na rin ng isang Pacman."

Jawless! Jawless! Jawless bekshop.
Nagabek ng kek, kokess, at iba pang brid..
Kasama ang chess brid, monggo brid, at igg brid.
Jawless! Tralala lalala lala...

-Aling Dioness

On Rainy Days and Newly-washed Converse

2009-09-09T18:55:00.000-07:00

Naranasan mo na ba to?

Yung bang kung kelan mo isinuot ang iyong bagong labang sapatos, eh dun din sasama ang panahon at uulan?

Eto ba ang tinatawag nilang tadhana? O karma?

Minsan, di talaga maipaliwanag ang takbo ng buhay natin. May isang araw na sadyang halos lahat ng nangyayari ay hindi naaayon sa iyong kagustuhan. Para bang ang pagsuot ng bago mong labang sneakers na nataon sa panahong umuulan ng aso’t pusa (raining cats and dogs ba) ay hindi pa sapat, sapagkat sa pagbaybay mo sa eskinita, eh makakaapak ka pa ng iniwan ng mga kabarkada ng alaga mong si Spiky. Hindi ka rin makauwi sa inyo at makapagpalit dahil mali-late ka na.

Kanino bang law yon? Murphy? Morpheus? Na sabi nya, "Anything that can go wrong, will go wrong." How right you are, Morphling!

Parang nawalan ng saysay ang isang oras na pagtootbrush mo sa iyong sapatos na para lang kahit papano eh mabawasan ang pangungutim nito.

Tapos, ganon ganon lang?

Saklap noh?

Maaari pang ang mga pangyayaring ito ay magdulot ng pagguho ng mga pangarap, ng magandang relasyon ng bawat isa, pagkawasak ng pundasyon ng pamilya, ng pagbaba ng moralidad ng mga pipol. Maaari din itong maging huling hibla at maging dahilan ng pagpapatiwakal ng mga …uhmmm … mga emotionally weak.

...

OA na ba? Echuz noh? Sori… Kainis eh… Basa pati medyas ko. Kahiya namang maghubad ng sapatos sa loob ng office. Tiniis ko na lang. Kahit na may sound efx ang bawat hakbang ko. Squisshh, squissshh.

ang picture ng aking converse na kahit hindi na cute at muka nang battered wife eh palangga ko pa rin.

Tas nagcorrupt yung Windows ng pc. Kaya dito ako ngayon sa isang unknown na computer shop at nagpopost nito. Arrrggghhhh!!!

The Queen's Visit

2009-09-01T19:48:00.000-07:00

The Queen is coming! This is why the Mayor had ordered the cleaning of its streets and alleyways a week before this fateful day. The air is a buzz of excitement with people coming and going and talking all at the same time. This is a big day for all of them!

The Mayor watched with squinted eyes, from the balcony of his regal home amongst the tattered shelters of his neighbors, all of the activity that surrounds him. He is also memorizing a speech that he will deliver, conveying his unwavering loyalty to the present regime, and also to ask for several favors. She was expected to arrive in the afternoon, but at high-noon, the people from all over the countryside were already waiting under the merciless heat.

After all, this may be just a single chance in their lifetime, to see in the flesh the one who they pay their taxes to. The powerful monarch of the land is going to pay them a visit! Many can’t believe it. Isn’t it exciting!? Theirs is one of the farthest towns in the whole kingdom, and yet the Queen had seen fit to waste her precious time and set foot in its dusty streets.

“She’s here! The Queen’s here!” shouted the town crier.

The people made way for the passing of the footmen, the Queen’s female entourage, and the knights in their steeds.

Finally, here comes the large carriage driven by the royal horses. After the dust settled down, she step down from the vehicle and waved her greeting to the people. Her subjects dutifully clapped their hands as if it she’d just performed an incredible feat. She was followed by the good Grand Duke of the province who accompanied her in the vehicle.

Physically, she doesn’t present such a striking presence, which has been mistaken by others in the past as an Achilles' heel. They’ve long since regretted the mistake. Her Excellency stands only 4 feet and 11 pulgadas. She looks old, with worry lines creasing her otherwise noble face. It is just one of the penalties of the demands and pressures of running a kingdom composed of more than 7,000 islands. Yet, it cannot be denied the power and influence of the short ruler. A simple wave of the scepter makes her court tremble, and a simple press of the ring into the soft wax for the seals of orders means poverty and prosperity for many. There had been numerous plans and attempts for dethroning her, but the Ice Queen, as some of the radicals began to call her, has consistently squelched these rebellions with military might.

The fat merchants, the skinny laborers, the tired farmers, the mothers with their crying children, the wealthy and the weary, the stout and the hungry, all brushed shoulders, vying for the best view.

The royalty made their way onto the improvised platform constructed yesterday by the Mayor’s hired servants. Shy-faced, unsmiling girls waved flaglets while some cast flower petals ahead of her feet as she walked.

A fixed smile was on the Queen’s mug. She’s wearing a simple white dress and a white cape. Some of the spectators climbed up their seats as she’s hard to see among the heads of others because of her small stature.

The soldiers surround her, creating a protective wall, which seems unnecessary since the people didn’t make any attempt to get too close. When the Queen was seated, the knights stood in strategically assigned positions in the midst of the crowd, not moving much, constantly scanning the faces of the natives for any threat.

The Mayor delivered his speech with much ardor, praising and telling how much the townspeople love her, pausing at the right moments for the applause, and then continuing after it died down. The Queen then ordered some of her soldiers to take out a box from the royal carriage. The heavy box is full of silver coins. The poorest peasants were instructed to line up and each bowed down low before Her Excellency and received the money.

Many went home happily that day. The mothers will buy rice and fish for their children, and cheap gin and tobacco for their husbands.

Then, as quickly as she had come, it was time for her to go. Once again, the soldiers surround her, this time raising their shields and some their spears, to defend her from their dirty hands and foul breaths as the peasants got more confident to draw nearer. Several got through and have shaken her hand and kissed her ring.

The Queen tried hard not to mind, projecting herself as a person of the masses. Some would have fallen on their knees and embraced her feet if not for the immediate reaction of the knights. She has taken off her cape because of the heat.

After much jostling, shoving, and pure manhandling, the Queen reached the sanctuary of the carriage.

The Grand Duke once again joined her aboard as he will be discussing some of the economic problems of the province with her.

The people soon went to their own homes.

The topic of conversation for the next week, no doubt, will be their personal encounter with the monarch. The images of that momentous day forever etched in their minds. However, almost nothing will change, the peasants will still continue to live in paucity, and the impact of the Queen’s visit to that sleepy town will be so trivial as insignificant.

PGMA's visit to Libacao, Aklan
8/7/09

YPs Overnight Fellowship

2009-08-27T02:16:00.000-07:00

ulitin natin to! :-)

rielma.jeni.audine.au.haze.
tin.gie.jan.me(chie).mac.
pet.maeriel.bob.glimpse.

To God be the glory!

[click po the pic to enlarge]

Whatever!

2009-08-27T01:18:00.000-07:00

huh!?
Yeah, Miss. . .
Whatever! Haha... :)

I was on my way home when I saw her. Forgot to bring the regular camera that i usually use. Took this one with my phone. I just can't resist. .hehe..

Bayanihan Rd.
8-26-09
12:11 pm

Cemetery Sunset

2009-08-24T00:58:00.000-07:00

Kalibo Cemetery
Calachuchi Rd.
8/7/09
6:05 pm

"Life's short, death's sure."

Child

2009-08-24T00:40:00.000-07:00

Libacao, Aklan
8-7-09
4:13 pm